سلام

سال ۷۲ یه دختر کوچولویی بود که روی برفها خورد زمین. خیلی گریه کرد، هر کاری کرد نتونست بلند بشه. مادرش اومد و بغلش کرد، از مدرسه تا خونه محکم مادر از گل بهترش رو چسبیده بود و از شدت ترس و درد چشمانش رو بسته بود. گویا پاهاش شکسته بود.

همون روز اون دختر کوچولو رو بردند دکتر... دکتر عکس از پاهاش گرفت و گفت:"خانم پاهاش شکسته، اما مهمتر از اون استخوان خواره پای چپ دخترتون است که باید هر چه زودتر پس از بهبود شکستگی عمل بشه و تحت درمان قرار بگیره و گرنه...!!

دختره خیلی ترسیده بود. شکستگی پاهاش که خوب شد قسمت شد با تمام فامیل ها بره مشهد زیارت آقا امام رضا علیه السلام. مادرش به ضریح چسبید، نمی دونم چی گفت اما فقط دیدم اشک ریخت و زیر لب زمزمه هایی کرد. وقتی برگشت به دخترش گفت:" مامان من دلم نمیاد دخترم رو بدم دست پزشکان و زیر تیغ جراحی! برای پاهای کوچولوت دعا کردم که خود آقام شفاش بده"

یا امام رضا (ع) الآن اگر دارم راه میرم، به برکت لطف شما و دعای مادرم بوده و هست. هیچوقت این دختر رو که حالا دیگه خیلی بزرگ شده به حال خودش رها نکنید. اون تمام امیدش به خدا و دستان پرمهر شما و خانواده اش است.

دوستتون دارم امام مهربونم

یا الله یا محمد(ص) یا علی (ع) دردم داو کن...

یا ابالفضل العباس آقا جونم هر وقت هر کجا کارم گیر کرد دست به دامنتون شدم و گفتم عزیزدل حسین (ع) من تا آخر عمرم هم فکر کنم مطمئنم نمی تونم ذره ای از عشقتون به آقا امام حسین (ع) رو درک کنم. پس شما رو به عشقتون به آقام قسم بذارید کفش هام رو پیش شما در بیارم و به زیارت آقام حسین (ع) برم. چقدر ازتون با این حرف حاجت گرفتم الله اعلم. عزیزدل فاطمه (س) آقا جونم دوباره اومدم پیشتون کفش هام رو دربیارم و ازتون بخوام حاجتم رو روا کنید تا من فقط برای زیارت در خونه امام حسین (ع) رو بگیرم و نه برای گرفتن حاجت.

قربون عشق دل مهربونتون برم آقا شما رو قسم به جان مولاتون حسین (ع) به دادم برسید.