سلام عزیزان

بارها و بارها شنیده بودم که در بهار خواهی آمد. به انتظارت نشسته ایم ، در انتظار دیدن روی ماهتون لحظه شماری می کنیم . آقا جون بهار اومد ، آقا جون شما رو به بانوی دو عالم قسم میدم که شما هم بیایید . بهار بدون شما هیچ تازگی و طراوتی نداره ، باور کنید آقا جون زودتر بیاین خیلی زودتر.

عزیزان عید همه تون مبارک . در سال جدید براتون بهترین آرزو ها رو دارم . موفق و پیروز و سربلند باشید .

التماس دعا

و سلام عزیزان

در زمان حضرت موسی(ع) زنی بدکاره در شهر زندگی میکرد که نقریبا تمامی اهالی اون زن رو به خاطر اعمال زشتی که انجام میداد ، خوب می شناختند .

در نزدیکی های همون شهر خرابه ای بوده که مردی مومن و با خدا اونجا خونه داشته و معمولا روزها رو به کار و فعالیت می گذرونده و مدتی هم در منزل قبل از خواب به عبادت مشغول میشده .

یک شب که اون بنده مومن خدا در حال استراحت شبانه بوده ، با صدای در خونه بیدار میشه و وقتی در رو باز می کنه ، می بینه مردی در بیرون منزل ایستاده و ازش اجازه میخواد که اون شب رو تا صبح مهمونش باشه .

خلاصه همین که وارد منزل میشه بلافاصله شروع به ذکر گفتن و یاد خدا کردن می کنه . صاحبخانه جایی رو برای استراحت مهمون مهیا می کنه و ازش میخواد که هر وقت عبادتش تموم شد برای خوابیدن از اونجا استفاده کنه . اما انگار مهمون خیلی مومن تر از صاحبخانه بود ، چون هر وقت که اون بنده خدا بیدار میشد میدید مهمونش همچنان مشغول عبادت است و با این همه خستگی خیال خوابیدن نداره !

صبح زود که برای عبادت خدا بلند میشه می بینه هنوز هم ذکر گفتن مهمونش ادامه داره ! پیش خودش فکر می کنه " باید ازش بپرسم چیکار کرده که اینقدر مومن شده و شب تا صبح دائما ذکر میگه "

سر سفره صبحانه سوالی که در ذهنش داشت رو از طرف می پرسه . اون شخص هم که انگار منتظر همین سوال یود سریعا در جواب میگه : " می دونی در نزدیکی شما یک زن بدکاره است ، من قبل از اینکه باهاش آشنا بشم خیلی بی دین بودم ، اما وقتی باهاش آشنا شدم و عمل خلاف شرع انجام دادم ، تازه فهمیدم که چه گناهی کردم ! از اون به بعد کار من شده توبه و زاری به درگاه خدا ، دیگه من خیلی به خدا نزدیک شدم ! تو هم اگر میخواهی به خدا برسی بد نیست این راه رو امتحان کنی !!!!"

و مرد ساده لوح صحبتهاش رو قبول می کنه و به شهر میره برای دیدن زن بدکاره! راحت خونه اون زن رو پیدا می کنه و در خونه اش رو میزنه . در خونه که باز میشه و با هم سلام علیکی می کنند ، اون زن دلیل اومدنش رو می پرسه و وقتی جواب سوالش رو می گیره ...

به اون مرد اجازه ورود به خونه رو نمیده و فقط با توضیح مختصری همه چیز رو براش روشن می کنه :

" مرد مومن برو و عبادتت رو بکن ، اون مهمونی که تو دیشب داشتی نه یک مرد خدا بلکه خود ابلیس بوده که میخواسته تو رو از معشوقت دور کنه ، برو و دیگر هم فکر این کار رو نکن "

همون روز خبر فوت اون زن در شهر پر میشه ، همه مسرور از رفتن چنین زن بدکاره ای!! اما به حضرت موسی (ع) وحی می رسد که : " موسی بر در خانه زن بنویس ، زن رستگار شد چرا که بنده ای از بندگان مومنم رو از گناه نجات داد!!!!!"

و سلام عزیزان دلم

و دوباره سلامی مخصوص به دوست گل و مهربونم سحر نازنین .

همیشه شنیده بودم و حتی در زندگی خودم هم دیده بودم که خداوند وسیله ساز است ، مطمئن بودم که برام وسیله ای جور می کنه تا به جواب سوالم برسم .

روز سه شنبه من و بعضی از همکلاسی هام منزل یکی از دوستانم دعوت بودیم. خوشبختانه دیدار ها تازه شد و تونستیم همدیگر رو بعد از ۲ ماه ببینیم . سحر عزیزم هم اون روز جزو یکی از مهمانان بود که  هر از گاهی منو مشمول محبتش می کنه و به وبلاگم سر میزنه. خوشبختانه پست "چرا شفاعت" رو  خوانده بود و به نظرش رسیده بود کتابی که در دسترس داره رو برام بیاره تا بتونم جواب سوالم رو ازش پیدا کنم . ممنونم سحر جان ، من جوابم رو گرفتم. جوابی که مدت ها همه جا شنیده بودم اما اصلا بهش توجهی نداشتم . باز هم ازت متشکرم و برات آرزوی موفقیت و سلامتی دارم .

و اما جواب سوالم در کتاب شفاعت و توسل نوشته سید محمد کاظم روحانی :

شفاعت در لغت به معنی وساطت و میانجی گری است. در گفت و گوهای روزمره به وساطت و میانجی گری شخص مورد اعتماد در نزد بزرگی ـ به منظور عفو مجرمی ـ شفاعت گفته می شود .

از طرفی همه ما می دانیم که خداوند عالم هستی را براساس "نظام اسباب و مسببات" بنیان نهاده ، و تحقف هر پدیده و پیدایش هر اثری از طریق سبب و علت خاصی صورت می پذیرد . یعنی اراده حکیمانه او بر تحقق امور از طریق اسباب معین تعلق گرفته است .

امام صادق (ع) می فرمایند : خداوند ابا دارد از اینکه امور را جز از طریق اسباب فراهم کند ، پس برای هر چیزی سببی قرار داده است .

پس خداوند فیض های مادی و معنوی اش را از طریق اسباب و علت ها اعطا می کند و اینها واسطه فیض اوسا . در نتیجه وقتی فیض الهی رو به اسباب و واسطه ها نسبت بدهیم آنگاه می شود "شفاعت".

شهید مطهری در اینباره می نویسد : " شفاعت همان مغفرت الهی است که وقتی به خدا نسبت داده می شود نام مغفرت به خود می گیرد و هنگامی که به وسایل و مجاری رحمت منسوب می گردد ، نام شفاعت به خود می گیرد "

یکی از اسبابی که خداوند برای شفاعت قرار داده ، درخواست اولیای الهی است . یعنی خداوند آنها را واسطه در رسیدن به فیض و بخشش بعضی از بندگان قرار داده است . از طرفی در آیه ۲۸ سوره انبیا می خوانیم " شفاعت نمی کنند مگر برای کسانی که خداوند میخواهد آنان را ببخشد "

خوب خدا رو شکر من جوابم رو گرفتم . امیدوارم همه شما عزیزانم هم روزی به جوابهاتون برسید ، چون خداوند تنها وسیله ساز برای آدمیان ضعیفی چون من و شماست .

راستی میخوام از این به بعد در هر پستم بنویسم که در آینده در مورد چه مطالبی میخوام براتون صحبت کنم . انشاءالله در دو پست بعدی ام در مورد حضرت آیت الله بهجت که با یکی از عزیزان در موردشون صحبت کردیم خواهم نوشت و اگر هم شد در پست دیگری درباره زن بدکاره ای در زمان حضرت موسی (ع) ، به امید خدا .

همه تون رو به خدای مهربون می سپارم و براتون بهترین ها رو آرزومندم .

خرسند شدیم از اینکه امروز                                               رنگی  دگر  است  نه  رنگ  دیروز

تا شب نشده رنگ دگر شد                                                گفتند از این نکته هزارنکته بیاموز

فریباد  زدیم  که چرخ گردون                                                لیلا  تو  نداده ای  به  مجنون

فریاد  بر  آمد  آنکه  خاموش                                                کم  داد  اگر  نگیرد  افزون

خاموش شدیم و درخموشی                                              رفتیم  سراغ  می فروشی

فریاد  زدیم  دوای  ما  کو ؟                                                  گویند  دواست  باده نوشی

هشیار نشد مگر که مدهوش                                              این  بار  گران بگیرم  از دوش

آرام  کنار  گوش  ما  گفت :                                                 " این بار گران تو مفت مفروش"

از خود به کجا شوی تو پنهان؟                                              از  خود  به  کجا  شوی  گریزان ؟

بیداری دل چنین  مخوابان !                                                  سخت  آمده ست  مبخش آسان

هشیار شدیم از اینکه هستیم                                              رفتیم  و  در  میکده  بستیم

باخود به سخن چنین نشستیم                                             ما باده نخورده ایم و مستیم ؟

مسجد سر  راه از آن گذشتیم                                               بر  روی  درش چنین نوشتیم

در  میکده  هم  خدای  بینی                                                  با  مرد  خدا  اگر  نشینی

                                                         مسعود فردمنش

به نام حضرت مهربان حق

و هزاران درود بر تمام شما عزیزان دلم

چند روز پیش مشغول خواندن سوره مبارکه زمر بودم . قرائت عربی که تمام شد با ولع تمام شروع به خواندن ترجمه فارسی اش کردم . سعی می کردم بفهمم و جلو برم . هر آیه ای که میخواندم برام درسی تازه داشت تا اینکه رسیدم به آیه 19 :" آیا تو می توانی کسانی را که وعده عذاب خدا بر او حتمی است از آتش قهر برهانی ؟"

این آیه رو بارها و بارها خوانده بودم  و به سادگی از کنارش رد شده بودم . اما اینبار انگار وضع فرق داشت ! 

خوب یادمه که یک ماه قبل از این ماجرا از بزرگی شنیده بودم که در روز محشر خداوند نعمتهایی رو که در دنیا به بنده اش داده رو نشون میده و پرده از روی همه محبت های آشکار و نهانش برمیداره . اونجا و در برابر اون همه محبت بنده گناهکار متوجه میشه که تمام کارهای خوبی که انجام داده بوده در برابر نعمات الهی هیچ است ! و در محضر الهی خودش می مونه و گناهان بی شمارش . اونجاست که همگی مستوجب آتش میشن ، حتی پاکترین افراد !!!!

با خودم گفتم : " پس چرا خداوند در این آیه می فرماید ای محمد تو نمی توانی کسی رو که مستوجب آتش است رو نجات بدی ؟  پس قضیه شفاعت چی میشه ؟ ما که همگی گناهکاریم و دلخوش  به عطوفت الهی و ائمه اطهار علیهم السلام هستیم پس ما هم ... ؟"

از خیلی ها درباره این موضوع سوال می کردم ، اما جوابی نمی گرفتم که نمی گرفتم . تا اینکه دیروز ( دوم اسفند ) از برادر عزیزم آقا روح الله خواستم منو به کنفرانسی که درباره دین بود دعوت کنند تا بتونم تو جمع اونها حضور پیدا کنم و در نقش یک مستمع اطلاعاتم رو افزایش بدم . ایشون هم یکی از دوستانشون رو معرفی کردند تا اد کنم و از طریق اینوایت ایشون بتونم به جمع دوستان اضافه بشم .

خلاصه سرتون رو درد نیارم همین که وارد کنفرانس شدم عزیزی پی ام دادند :" کسی اگر سوال داره بپرسه " . در عرض چند ثانیه عده ی زیادی از دوستان خواستند که سوالاتشون رو مطرح کنند ، یکی از اونها هم من بودم که دست و پا میزدم تا جواب سوالم رو بگیرم .

مجبور شدم به خاطر خیل سوالات چند دقیقه ای رو صبر کنم ، که یکی از دوستان لطف کردند و ازم خواستند در بیرون از کنفرانس و در محفلی خصوصی تر سوالم رو مطرح کنم ( به خاطر کمبود وقت ) . سریعا موضوع رو با اون دوست عزیز در میان گذاشتم و سریعا هم جواب گرفتم ، اما تاوان بزرگتری برای جواب گرفتنم پرداخت کردم . پرسش سخت تری برام به وجود اومد !

اول جواب سوالی که مطرح کرده بودم رو از زبان دوستم براتون می نویسم :

-- خوب من باید جوابتون رو به چند تا سوال شروع کنم ، شما فکر می کنید کارپیامبران هدایت بوده ؟

- خوب بله                                                                                                                 

-- پس چرا خداوند در قرآن می فرماید خداوند هدایتگر شماست و هر که را بخواهد هدایت می کند ؟ 

- نمی دونم !( حسابی رفتم تو فکر )                                                                                  

-- به نظر شما اطرافیان و دوستانتون می تونند تو زندگی بهتون ضرری یا سودی برسونند ؟           

- فکر می کنم می تونند .                                                                                               

-- پس چراخداوند در قرآن می فرماید:"جز ذات اقدس الهی هیچکسی نمی تواند به شما ضرر یا سودی برساند؟"

- میشه بیشتر توضیح بدین ؟                                                                                           

-- ببین ما هر چه داریم از خداوند داریم و اگر می تونیم به عنوان انسان در روابطمون با دیگران تاثیر بذاریم به خاطر وابسته بودنمون به اون اصل و مبدا همه چیز است ، یعنی اگر خداوند نخواد ما هیچکاری نمی تونیم بکنیم .

- خوب این چه ربطی به موضوع داره ؟

-- خیلی ساده است . اگر ائمه اطهار علیهم السلام می توانند امثال ما رو شفاعت کنند به خاطر این است که همیشه راضی به رضای خداوند بودند ، یعنی ذره ای از فرمان الهی تعدی نکردند ، غیر اینه؟

- درسته قبول دارم ، اما باز هم متوجه نمیشم منظورتون در رابطه با این موضوع چیه !

-- به نظر شما ، ائمه اطهار و همه بزرگان دین کسی رو که خداوند راضی به بخشایش او نیست شفاعت می کنند ؟  اگر هم شفاعتی باشه مخصوص کسانی است که خداوند اونها رو می بخشه و لاغیر!!

- یعنی چی ؟ خوب اگه اینجوری باشه پس چرا اصلا باید چیزی به عنوان شفاعت وجود داشته باشه ؟

-- دلیلش رو نمی دونم . می دونی برای دانستن اینجور چیزها تو فقط باید مسلح به حکمت الهی باشی ، که اون هم با تقوا و پرهیزگاری بدست میاد .

- منظورتون رو درک می کنم و مطمئنم حکمتی هست که خداوند پیامبران و امامان رو بین خودش و بندگان گناهکارش واسطه قرار میده . حالا باید برم دنبال جواب سوال جدیدم .

از اون دوست عزیزو بزرگوار خداحافظی کردم و با خودم گفتم ، اگر این مطلب رو تو وبلاگم بذارم ، حتما کسی پیدا میشه تا با کمک حکمت الهی جواب سوالم رو بده .

عزیزان دلم ، منو با سوالی که اینطور ذهنم رو مشغول کرده تنها نذارید ، منتظر حضور گرمتون هستم . از همه تون متشکرم و به دستان مهربون و لطیف و نوازشگر الهی می سپارمتون ، یا حق .